waarschuwing!

dit blog kan persoonlijke elementen bevatten 

dit blog is eigenlijk lekker voor mezelf
een dagboekje zogezegd
je bent welkom om mee te lezen
maar ik garandeer geen leesplezier Tong uitstekend

engel

vandaag voel ik me lichter. blijer. wat is dat fijn!

ik zag mijn engel vanmorgen. mijn bruine engel met zijn lieve ogen en zijn warmte kon ik voelen.

daarna voelde ik de leegte in mij weer opgevuld. en kon ik de dag, het leven weer aan.

"schep in mij God, een hart dat leeft in het licht". mijn geboortetekst. en o wat is die passend. het raakt precies de plek, de gevoelige snaar. het gaat over de plek waar geen licht schijnt, een diepe, donkere leegte is, waar ik bijna in verwdijn, of in wil verdwijnen. ik wil me verbergen, verstoppen, er niet zijn. ik val in dat diepe gat, hoe hard ik er ook tegen vecht. een heel diep verdriet, wat doet dat pijn.

na al die jaren wordt het niet minder. wel minder frequent, maar in hevigheid neemt het niet af. op dat soort momenten, of als ik ze deel met mijn engel, besef ik hoe diep de pijn is, en hoe diep verwond ik ben, somehow.

maar God schíjnt zijn licht in mij. waarom wacht ik altijd zo lang met naar hem toe te gaan? die stap neem ik altijd pas zo laat. het is ook moeilijk, ik geloof er vaak niet in, dat God me kan helpen als ik zo nega ben. maar give him a chance, hoe vaak heeft hij je al geholpen?

de belangrijkste zegen die ik in mijn leven is ontvangen is mijn engel.

en daar ben ik mee getrouwd :) 

bah

blegh. voel me niet lekker. ben moe en voel me alleen. bén alleen. zodra ik met mensen ben, voel ik me goed. vandaag hadden we een crematie en het was fijn met vrienden te zijn (erg he, het deed me gewoon goed om er heen te gaan, hoewel het natuurlijk heel verdrietig is voor S. en haar familie). dan ben ik zelfs één van de mensen met de meeste grapjes, het hoogste woord. en als ik thuis kom, slaat het om. word ik depri van ons huis? van de hond? ik wíl helemaal geen hond... ik wil ook niet alleen thuis zijn. vind dit huis niet leuk, heb geen motivatie om het leuk te maken . het voelt alsof de hond een plekje inpikt di ik niet wil dat hij heeft. ík wil bepalen! niet hij, met z´n haren en de viezigheid die hij achterlaat en het altijd uitgelaten moeten worden...

pfff of zijn het de zwangerschapshormonen? de kerst? alle veranderingen? ik mis mijn familie en nederlandse vriendinnen. de gezelligheid. ik baal van het altijd spaans praten en dat ik niet gewoon lekker in mijn eigen taal kan kletsen. ik baal van mijn schoonfamilie ook. niet dat het aan hen ligt, maar ik baal dat ik míjn familie niet hier heb.

misschien komt het omdat ik zwanger ben en dan extra mijn fam en nederlandse vriendinnen mis...

ik had gister weer een eetbui (zeker aangewakkerd door de kerst). ik vind het moeilijk om met mijn eenzaamheid om te gaan. heb eigenlijk zoveel dingen die ik wil/ kan doen, maar ik verval een beetje in passiviteit en depri-gevoelens. mis uitgaan, dansen, lachen, plezier maken, mijn liefste mensen om me heen!!

het zal wel normaal zo met de zwangerschap. alleen wil ik mezelf niet zo vol-eten. dat voelt niet lekker. dus dan maar weer schrijven. en wat leuke dingen plannen met vriendinnen, naar zumba gaan (tijd vrijmaken!!!) en verder proberen het "er te laten zijn", niet zo er tegen vechten. (moeiluk!!!)

vind het wel lastig om dit allemaal te voelen. hoe doen anderen dat toch, met gevoelens om gaan? ik blíjf het lastig vinden... :S

eigenlijk wil ik ook dit délen met iemand. niet alleen ermee zitten. dat maakt me boos en dat maakt dat ik véél te lang op laptop zit. zoeken naar contact? erkenning?

stom. met dit blog schiet ik natuurlijk ook weer niks op.

lekker negatief weer. kan er even niks aan doen hoor.

speak later X 

 

 

 

 

Nog meer gezelligheid....

Nou, daar gaan we weer met de leuke krabbels. Niet dus. Suf dagje gehad. Alhoewel een fijne kerkdienst vanmorgen. Maar voel me gewoon een beetje down. Heb niet echt plezier in dingen, ben moe. En alhoewel ik een fijne tijd heb als D (mijn hubby) bij me is. Ik denk dat dat ook een gedeelte van het probleem is. Ik mis gezelligheid. En ik heb te hard gewerkt.

Deze week wat minder hard werken, beetje gezond ritme oppakken, even geen wijntjes (schijnt ook niet goed te zijn als je zwanger wil wórden) en gelukkig is D later in de week vrij.

In de kerk ging het over God echt vertrouwen en beseffen dat God van je houdt. Het raakte me. God kent me en Hij laat me niet in de steek. Ook als is deze "temporada" niet een hele vreugdevolle. Kan ik God ook vertrouwen nu het niet zo goed gaat?

Het was niet mijn bedoeling om een christelijk blog te beginnen, maar ik kom er steeds op uit merk ik. Obepaald

Ik heb besloten niet méér te gaan werken en dat is heel moeilijk voor mij. Want door hard werken kun je het gevoel hebben meer controle te hebben, je "beter"  te voelen. Maar het werkt averechts. Ik blokkeer, letterlijk, mijn lichaam, mijn spieren verstarren en de energie wordt uit me weggezogen. 

Wat blijft er dan nog van me over als ik niet hard mijn best doe? Vind ik heel confronterend. Je beperkingen kennen en die accepteren. Accepteren dat je niet zoveel kan als een ander en als je zou willen. 

Dat wordt mijn aandachtspunt voor deze week. En weer een beetje plezier erin krijgen Lachend. Wie doet er mee? 

Grrrrrr...

NOU!!! dat méén je toch niet. Het begint al goed. Ik schreef net in mijn tweede poging (eerste had ik per ongeluk weggeklikt Verbaasd) dat het me toch niet wéér zou gebeuren dat ik het geschrevene weg zou klikken en ja hoor. Ongelovelijk. Nu heb ik natuurlijk geen zin meer om alles weer te herhalen. Nou ja het begin is er.

Het is toch maar alleen een blog voor mezelf en voor (waarschijnlijk) ingebeelde lezers.

Het ging over gezellige onderwerpen zoals je lege gevoel van binnen weg (willen) eten. (Heb net vier crackers op in recordtempo....          .....grapje!! dat van dat tempo, dat van die crackers niet Lachend).

Anyway, hoe ga je daar nou mee om, die leegte, want dat opvullen met eten, (mannen, seks, drugs, alcohol) werkt natuurlijk maar tijdelijk. Symptoombestrijding.

Heb nog niet echt een antwoord. Sterker nog, werd nog wanhopiger na het opgeschreven te hebben.
Ging even liggen en bad "vervul mij met uw liefde Heer". Want als ik zo radeloos ben, is God mijn enige toevlucht.

Ik voel me nu wel wat beter en dat is goed genoeg voor vandaag.

Morgen (waarschijnlijk) meer "gezelligheid".

 chao!